Os porteiros seguen a ser noticia en Casa Celta. Despois das súas grandes intervencións e das súas respectivas renovacións, agora chega unha nova efeméride. Pinto hoxe cumprirá o seu partido número 100 en primeira división.

Tomas Guasch entrevista ao porteiro no diario AS. Lede a entrevista dentro deste artigo.



De vostede sábese que un día realizou unha declaración escandalosa: "Ninguén triunfa sen traballar".

¡Ja, ja! A min non me gusta o ruído, a parafernalia. Non me vexo entre cámaras de televisión, entre fotógrafos O fútbol é como a vida mesma, un conxunto de ilusións, de esforzos, de constancia, de paciencia Hai que ser normais.

Vostede estudou música. Cando le reportaxes como o que publicamos esta semana sobre os Cesc que veñen, os mozos que se van a Inglaterra con 15 e 16 anos, ¿que lles diría?

Que non todo é fútbol, que estuden, que o primeiro é ilustrarse porque triunfar nisto non é fácil e aínda que o consigan, cando se retiren terán media vida por diante. Ou máis. No fútbol non é ouro todo o que reloce.

Díxonos un día Víctor Fernández, o adestrador do Zaragoza, que o futbolista vive un mundo irreal. ¿Está de acordo?

Eu tómomo moi en serio. É certo que neste mundo vívense situacións moi extremas, entre os propios futbolistas, entre a afección, entre o Xornalismo O que pase no Madrid ou no Barcelona non é aplicable aos dem falamos dos mellores xogadores do mundo, das súas obrigacións publicitarias e demais. Pero en términos xerais, o futbolista é unha persoa normal e corrente. A cuestión está en como se nos mire, no que pensa a xente da rúa.

¿E?

O futbolista é como o actor, o artista de calquera especialidade. O escaparate, para o que o busque. Eu non falo xamais da miña vida privada, por exemplo.

¿Como empezou nisto, sempre estivo baixo os paus?
Sempre. Cheguei ao Betis desde o Safa de San Luís, no Porto. Me ficharon para o filial e tiven a sorte de traballar con José Ramón Esnaola, un porteiro ao que admiraba.

¿Por que non triunfou en Sevilla?

Porque no primeiro equipo estaban Prats, Jaro e Valerio. Eu era un mozo novo, cheguei con 18 anos, e non había oco por onde meterme. O Celta pediu o meu cesión e ata Balaídos funme, a buscarme a vida. Neste momento está claro que acertei. O titular era Richard Dutruel, que acabou no Barça. O primeiro ano só xoguei un partido

A paciencia da que falaba.

É que o fútbol é isto, a vida é isto Fun aparecendo máis nas seguintes tempadas, pero a continuidade só a tiven cando o equipo descendeu.

Ou sexa, que egoístamente foille ben aquel descenso incrible, aquel Celta que pasou da Champions ao inferno.

Pois probablemente, pero tampouco sé que pasase de seguir en Primeira. O único certo é que o descenso foi un pau para todos.

¿Pescudaron xa por que baixaron?

¿Pescudouno o Atlético de Madrid? ¿Pescudárono outros como o Valencia, o Sevilla, o Betis, o Espanyol, que tamén pasaron polo mesmo transo? Había un gran persoal e baixamos; non foi a primeira vez nin será a última que suceda o que parece imposible. O fútbol, ao final, é un xogo.

¿E o vestuario non se dá conta de que vai cara ao abismo?

Nunca cho acabas de crer, sempre esperas a reacción, que a calidade do equipo acabaralle sacando do pozo. O cravo ardendo sempre está no teu ánimo. Non baixamos matemáticamente ata a última xornada, en Vigo. O Espanyol gañou e se salv nós baixamos.

En Bilbao, esta última xornada, estivo vostede espectacular.

Puxen o meu granito de area nunha vitoria moi pelexada; non me sentín heroe nin nada semellante.

¿Quen é o mellor porteiro de España?

Iker Casillas. Técnicamente é un virtuoso.

¿Un porteiro nace ou se fai?

Hai de todo. O meu pai foino, tamén o meu tío, que chegou a xogar en Segunda B. Gustábame xogar aí, fixábame en Esnaola como lle dicía. Eran outras épocas, ¡pero que porterazo!

¿O fútbol de agora é mellor que o de antes?

Técnicamente, segurísimo. Antes era normal atopar a un futbolista bo por equipo; agora o raro é que haxa un sen calidade.

Vostede que se pelexou co francés Dutruel e o arxentino Cavallero, ¿que opina da sentenza Bosman, dez anos logo de producirse?

Que para o futbolista español foi un mal negocio. Para os clubs, non. Desde entón poden traer xogadores que antes lles estaban prohibidos. Pero para nós, ¡uff!

¿Moita medianía e moitas portas pechadas aos mozos?

Non xulgo a un colega, nin a ninguén se me apura. Pero que os españois témolo peor, iso non se pode discutir.

¿Por que lles custa a vostedes, aos futbolistas españois, saír ao estranxeiro?

Pois porque a mellor Liga do mundo está aquí.

Boa reflexión. ¿Pero ata sendo suplente do suplente?

O reto é xogar aqu eu iríame fóra sen ningún problema. Un é de onde está o traballo. Porque isto é un traballo, ¿eh? Pero entre o Celta e un equipo do estranxeiro, comprenderá que a primeira opción sexa pelexar por seguir aquí, entre os mellores.

¿Que se pode esperar deste Celta?

Ilusión, toda. Ganas, tremendas. Pero isto é moi longo e ninguén sabe como acabará o asunto. Hoxe visítanos o Sevilla, que está xogando moi ben neste comezo de Liga. Sempre me gustou vivir o día a día, o agora. O que veña, virá.

¿Como se vive desde o vestuario a pelexa entre Fernando Vázquez, o seu adestrador, e os árbitros?

Míranlle con lupa; toda a atención está fixa nel, contrólanlle moito e non lle permiten nada. Pintáronlle unha imaxe que non se corresponde coa realidade. Ten unha mala fama que non merece.

¿Inflúe no equipo que o adestrador estea no palco e non no banquiño? Vázquez manexou esta posibilidade.

Non, non inflúe nada porque exerce igual a súa función. Ten ao segundo adestrador continuamente conectado con el. En realidade isto explica ben o que é un equipo: falábame vostede antes da miña actuación en Bilbao e #crear+me+me: tan importante foi o que eu parei como o traballo do fisio, o do xogador que entrou na segunda metade e o que se quedou en Vigo pois o míster non contou con el nesta ocasión. O fútbol é traballo en equipo; o demais non vale para nada.

¿O adestrador é un mal necesario?

Non o considero un mal.

Xa.
É unha peza importante pois as súas decisións marcan o día a día do grupo, é o que ten o mando. Ao final o que puntúa o seu traballo son os resultados.

¿De todos os que tivo, con cal quédase?

Con Vázquez, claro. ¡É co que máis xoguei, sería absurdo opinar o contrario!

¿Lotina, Antic, non lle deixaron nada?

Deixáronme menos, claro. Vázquez cambioume a vida. Quédome con el e con Esnaola, que me recibiu no Betis cando tiña 18 anos e axudoume o que se pode imaxinar e máis.

¿Que é xogar ben para vostede?

Xogar ben é defender ben, estar permanentemente concentrado no partido, marcar gol en canto chégueche a ocasión Niso están de acordo todos os adestradores; a diferenza é que para chegar a iso hai diferentes filosofías. Pero o resultado é o que manda: no arranque da tempada perdemos partidos que non merecemos perder e en San Mamés gañamos merecéndoo menos. O fútbol vive na exageraci fíxese no caso do Madrid. Nin antes estaban tan mal nin agora están tan ben. A diferenza é que lle gañaron ao Barça. Nada menos.

¿Nada menos pola rivalidad ou porque considera que é o mellor equipo?

Pola rivalidad, polo espectáculo que se monta ao redor dese partido. O Barcelona ten un gran persoal, pero a un partido non hai grandes diferenzas.

¿A diferenza é Etoo ou tampouco?

Nin Etoo nin Ronaldinho nin xogador algún é a diferenza hoxe: o equipo é o que gaña ou perde; a diferenza establécea o equipo. Se perdeu en Madrid é porque non foi o mellor equipo no campo. O que si afirmo é que o campión de Liga é o máis regular, por aí non hai sorpresas.

Oia, ¿e os árbitros?

Do mesmo xeito que o fútbol de agora é mellor que o de antes, o arbitraje de hoxe é superior ao de fai cinco anos.

Entón, ¿o único que non mellora en España é a Selección?

Estou completamente en desacuerdo con quen afirman que non temos equipo; a Selección ten grandes xogadores. Outra cousa é que non consigamos un gran éxito. Pero non me pregunte o por que: descoñezo que pócima arranxa iso.

¿De verdade cre que temos grandes xogadores? ¿Non cre que, para empezar, non tivemos nin temos un Zidane, non lle digo xa un Maradona?

Para min, os internacionais españois son grandes figuras; España pode xogarlle de ti a ti a calquera selección do mundo.

Outra cousa é gañarlles.

Traballando, chegará.

Para traballo, o de Joaquín Caparrós no Deportivo. ¿Que opinión merécelle o gran rival?

Vémoslle como un equipo novo, con gran ilusión por xogar unha gran tempada. Véxolle un parecido connosco, co equipo que ascendeu o ano pasado, e que se lanzou con toda a ambición do mundo á reconquista dos lugares de honor en Primeira División.

¿Quen chegará máis lonxe?

Loitaremos por ser nós. Pero xa lle digo, imos día a día.

Traballando.

Traballando.